Bitloos, Boomloos, Paardloos?
In het magische land van de paardenmensen gaat al járen een “discussie” rond.
Met of zonder bit rijden?
Een zadel met boom, of zonder boom?
En als je dan met bit rijdt — ja, welk bit dan hè?
Watertrens, dubbel gebroken, stang, of toch maar een touwhalster en roepen dat het ‘natuurlijk’ is?
Ik zeg altijd met een knipoog:
“Ga dan maar paardloos.” 😄
Bit of geen bit?
Heel eerlijk — dit valt of staat allemaal met de ruiterhand.
De ruiter die de teugels in handen heeft, bepaalt wat het bit doet.
Een zachte, stille hand is vriendelijk.
Een harde of onrustige hand maakt zelfs het liefste bit scherp.
En bitloos dan?
Dat klinkt lekker vriendelijk, maar ook die hoofdstellen drukken op zenuwpunten in de neus.
Zo zijn ze ontworpen.
Dus een verkeerde hand blijft een verkeerde hand — met of zonder ijzer in de mond.
Boom of geen boom
Een boom in een zadel is geen boom met takken, maar het frame dat het gewicht van de ruiter verdeelt over de rug.
Een goed passend boomzadel helpt juist om die druk netjes te verdelen — fijn voor het paard, zeker als de ruiter nog wat zoekende is in balans.
Heb je een onafhankelijke zit?
Zit je los, op je zitbeenknobbels, en verdeel je je gewicht vanuit je centrum?
Dan kan een barebackpad juist heerlijk zijn.
Maar als je nog wat wiebelt en gespannen zit… dan is dat voor je paard alsof er iemand met z’n hakken in z’n rug zit te hobbelen.
En dan dat plaatje…
Bitloos hoofdstel, barebackpad, wind in het haar — het oogt allemaal super vriendelijk.
Tot het moment dat de ruiter haar evenwicht verliest en zich omhoog trekt aan de teugels.
Druk op de neuszenuwen, onduidelijke hulpen, en het paard dat denkt: “Wat wil je nou precies van me?”
En wat als…
Wat als een ruiter mét onafhankelijke zit, zachte hand en perfecte timing,
rijdt met een scherp bit en een compleet zadel met kussens en alles erop en eraan?
En wat als dat paard daar totaal geen last van heeft — omdat de ruiter zó in balans zit, zó soepel mee beweegt,
dat het paard haar nauwelijks voelt, maar juist in harmonie beweegt?
Tja… welke van de twee is dan écht het vriendelijkste voor het paard?
De waarheid?
Niet het hoofdstel of het zadel maakt het verschil.
De ruiter maakt het verschil.
Met kennis, gevoel en zelfbeheersing.
En ja, ik zie ruiters die te hard in de hand zijn.
En ja, ook die te stijf in de zit zijn.
Maar ik geloof dat bijna iedere ruiter vanuit liefde rijdt.
Ze willen het beste voor hun paard — alleen weten ze niet altijd hoe.
En dát is precies waarom ik The Hercules Method begonnen ben.
Want zolang kennis ontbreekt, blijft die hele discussie over bitloos of boomloos zinloos.
Alle disciplines hebben dezelfde basis nodig:
Welzijn, Grondwerk en Rijden — alles hoort samen te vallen.
Dáár begint echt partnerschap.
Klaar voor echte kennis?
Bij de ruiteropleiding van The Hercules Method krijg je geen meningen of trucjes,
maar kennis uit onderzoek, ervaring en jarenlang verdiepen in wat echt werkt in horsemanship.
Kies voor
Rust → Richting → Resultaat
Want vanuit de rust van kennis kies jij je richting ( welke discipline je ook rijdt) en volgt als vanzelf het resultaat!
Bij The Hercules Method 🖤✨
