Er zijn van die zinnen die ik al honderd keer heb gehoord. “Ja Femke… maar grondwerk lost mijn galopswissels niet op.”“Wijken moet ik trainen in

Waarom voelt ‘traag trainen’ alsof je niks doet… terwijl je juist sneller vooruitgaat? Veel ruiters denken dat resultaat komt van “meer doen”.Meer minuten. Meer rondjes.

Verantwoordelijkheid voelt vaak groot.Maar het zit zelden in grote momenten. Het zit in de kleine keuzes.Elke dag opnieuw. Niet wanneer het goed gaat.Maar juist wanneer

“Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.” Het is zo’n uitspraak die je vroeger hoorde en misschien een beetje overdreven vond.Tot je ouder werd.Tot je relaties kreeg.Tot

Waarom vertrouwen we zo vaak op wat goed voelt,terwijl zorg zich pas laat zien over tijd? Ze is jong.Ze voelt zich goed.Ze zit lekker in

Lotje is vier jaar.Ze is gek op verhalen. Op tovernaars, magische rijken en avonturen waarin alles mogelijk is.Ze droomt ervan om later schrijfster te worden.

Iedereen wil een paard dat met je samenwerkt, dat ontspant, meedenkt en met plezier zijn werk doet.Maar echte verbinding ontstaat niet zomaar — het begint

We kunnen het moeilijker maken dan het is, maar feit blijft:Een paard dat niet mag bewegen, wordt ongelukkig.En een ongelukkig paard… presteert niet. Punt. Toch

De FEI stemde onlangs voor een versoepeling van de zogenoemde bloedregel.Tot nu toe gold: Zichtbaar bloed = diskwalificatie. Voortaan mag een official het bloed eerst

Laten we meteen met de deur in de stal vallen: Waarom kun je ( bij ons ) geen instructeursopleiding volgen als je geen eigen paard